Mies en Cootje: Schrijven is een soort schrobben van de geest

Delfzijl - Lieve vrolijke Mies,

Wat kan jij lekker door het dolle heen zijn! Je blijheid over de honderdste brief sloeg zelfs over op de krantenman. Stonden we zo maar opeens in de rode balk op de voorkant van de krant! En weet je, de volgende dag kreeg ik een heuse felicitatiekaart. Van Maus, een oude, bejaarde poes zoals ze zelf schrijft. Het was post met brokjes. Dank je wel, Maus, Dik en ik smulden! Een uurtje geleden wilde ik aan deze brief beginnen. Toen dacht ik weer aan die feestelijke krant van vorige week. Ik werd opeens helemaal wild in de kop. Ken je dat, Mies? Nu, ik ben op zo'n moment niet meer te houden. Ik knal door de luikjes en storm naar buiten. Wroem, de appelboom in, en vlieg-spring er weer uit. Rakelings langs de kippen, die verschrikt kakelen en klapperen. Zo ging het daarnet ook. Ik sprintte weer naar binnen. Sprong op de bank. Wilde op de achterleuning springen. Maar, mijn wilde lijf deed niet goed mee. Ik maakte een fout, mijn achterlijf miste de leuning. En zo hing ik als een dronken tor aan mijn voorpootjes. Heel genant. Ik keek snel om me heen. Want dom doen in je eentje is tot daar aan toe, maar als een ander het merkt…. Helaas, ik had pech, Dik en ZIJ zagen het. Dik giechelde, ZIJ schudde haar hoofd. Maar het glijden van de bank doet me denken aan de wereld van vandaag. De kranten, de radio en TV staan bol van onrust over de economie. Geen mens en geen kat die er wat van snapt, als je het mij vraagt. Maar er wel over twitteren en tweeten. Zou dat zoden aan de dijk zetten Mies, al die eenhapsvogelgeluidjes? Oh, Mies, ik doe het geloof ik weer: depri-preken. En dat nog wel in deze tijd van vrolijke feestdagen. Heb jij nog genoten van Sinterklaas? Dik en ik zetten ook een schoen. Wij mochten ZIJN sloffen lenen. Dat zijn van die heerlijke grote schuiten. We zetten ze naast de haard. Mauwden 's avonds ons lied. En jawel, Sint verraste ons met een chocolade muis en een zak met onze favoriete brokken. Plus een tegoedbon voor een portie ijs. Smikkelen en smullen, Mies! Weet je nog dat ik je schreef dat vriendin Mathilde niet meer in haar mandje wilde nadat haar vrouwtje haar mandje had gewassen? Sinterklaas bracht bij huize Mathilde een flesje met geur. Voor het mandje. Het vrouwtje sproeide de spray over het mandje. Mathilde werd helemaal high. Ze kroelde zich als de lellerigste bel door de mand. Je begrijpt: Mathilde is niet meer uit haar mand te slaan. Dag lieve Mies, het schrijven heeft me weer wat rustiger gemaakt. Je zou kunnen zeggen: schrijven is een soort schrobben van de geest. Maar misschien vind je dat wel een malle gedachte. Met een schrobschraperig likje van je vriendin Co.