Van crimefighter tot armoedebestrijder

Delfzijl - Na een bewogen loopbaan als rechercheur en eigenaar van een beveiligingsfirma besloot  Ulfert Molenhuis uit Groningen zich in te zetten voor Slachtofferhulp. Hij kwam geregeld bij gezinnen over de vloer waar de frituurpan, tussen twee enorme flessen cola, op tafel stond. ,,Ik dacht: dit  moet anders kunnen.” Inmiddels werkt hij meer dan zestig uur per week als voorzitter van de Voedselbank.

Het is vrijdagmiddag één uur. In de loods van de Voedselbank in Groningen schuifelen tientallen klanten langs de vrieskisten met vlees, de dozen met verse groenten en de schappen met pasta, rijst en broodbeleg. Ulfert Molenhuis loopt mee met een jonge vrouw in een verschoten spijkerpak. ,,Wil je brood mee'', vraagt hij. De vrouw knikt. Hij legt brood in het winkelwagentje. Wie: Ulfert Molenhuis (67) Mooi mens omdat: hij zich ruim 60 uur per week inzet voor de Voedselbank Groningen. Met het project ‘Toentje' voorziet de Voedselbank de cliënten van verse groente en fruit ,,Tandpasta?” Dat heeft ze nog. Tegen de tijd dat Molenhuis en de vrouw het magazijn door zijn, is de boodschappenwagen flink gevuld. Deze mevrouw kan weer even vooruit. Zou ze weten dat ze net geholpen is door de man die zich, ruimschoots de pensioensgerechtigde leeftijd gepasseerd, dag in dag het vuur uit de sloffen loopt voor de Voedselbank? Die met busjes de Groningse vestigingen van de Jumbo laat afrijden om goederen die nog net niet over datum zijn op te halen? Die zes dagen per week de voorraad in de loods van de Voedselbank in de gaten houdt? Zes dagen in de week is de voorzitter van de Voedselbank te vinden in deze loods. De zevende dag is hij altijd wel ergens in een kerk te vinden. Niet zozeer om te bidden, maar vooral om geld en goederen los te praten. Heb uw naaste lief als uzelf, is het motto in iedere kerk. Molenhuis biedt gelovigen de mogelijkheid dit motto handen en voeten te geven. Het nieuwste project: Het Toentje. Op een terrein van een woningbouwcorporatie ploegde hij met de vrijwilligers een braakliggend stuk grond om. Dat was ruim een jaar geleden. Nu ziet het groen van de snijbonen, boerenkool, radijs, mais en komkommers. Verse groente. Een enorme luxe als je met drie kinderen rond moet komen van 20 euro per week. De kinderen. Daarvoor doet Molenhuis het vooral. Molenhuis is bepaald geen watje – hij was als rechercheur betrokken bij grote moord- en drugszaken, had een beveiligingsbedrijf en was enige tijd beveiliger van Prins Bernhard. Als iemand zichzelf in de nesten werkt, is dat voor een deel zijn eigen schuld, vindt hij. Maar als er kinderen in het spel zijn, wordt het een ander verhaal. Zij kunnen er niets aan doen. En armoede zet kinderen op enorme achterstand. Ze durven geen vriendjes mee naar huis te nemen, ze worden geremd in hun sociale ontwikkeling, leerprestaties blijven achter omdat het hoofd van vader of moeder niet bepaald naar voorlezen staat. Dubbeltjes zijn het eigenlijk. Dubbeltjes die niet snel kwartjes zullen worden. Van huis uit kreeg Molenhuis mee dat niemand alleen op de wereld is en dat je mensen moet helpen die het minder hebben. Dat probeert hij. Zijn hoofd staat nooit stil. Het Toentje is mooi. De vrijwilligers zijn mooi. De betrokkenheid van lokale ondernemers is mooi. Maar er is nog een wereld te winnen. Gelukkig merkt hij dat steeds meer mensen bereid zijn om iets te geven aan de Voedselbank. De mensen uit Groningen zijn betrokken, ze delen. Nu maar hopen dat de Voedselbank ooit de deuren kan sluiten en Molenhuis eindelijk met pensioen kan. ok Help ons nog veel meer mooie mensen in de schijnwerpers te zetten. Tip jouw mooie mens! Stuur de redactie een mail naarmooimens@ndcmediagroep.nl. Of laat het ons weten via Twitter met #MooiMens.