Onveilig pad maakt leven Holwierders zuur

Holwierde - Een vrijwel ongebruikt pad van nog geen vijftig meter lang maakt het leven zuur van het Holwierder echtpaar Tent. Vanwege de onveilige situatie willen ze het paadje graag definitief afgesloten hebben.

Dat hebben ze nu provisorisch gedaan met een hekwerk. De gemeente Delfzijl weigert vooralsnog medewerking te verlenen. In de Staatscourant heeft de gemeente gepubliceerd dat ze overweegt het verzoek af te wijzen om het pad aan de Nansumerweg aan de openbaarheid te ontrekken. De motivatie van de gemeente is dat er slechts één keer een paard mishandeld is. En dat het opnieuw kan gebeuren, ook als het recht van overpad vervalt. De gemeente stelt dat een onveilig gevoel van de familie Tent om dezelfde reden geen aanleiding kan zijn om tot afsluiting over te gaan. Verder wordt aangevoerd dat het om een historisch pad gaat, dat enkele dorpelingen graag willen behouden. Erik en Ingrid vallen nog net niet van hun stoel als ze deze motivatie tot zich nemen. “Hoe kan het zijn dat de gemeente niet op de hoogte is van alles wat hier gebeurd is,” vertelt Ingrid Tent. “Er zijn al zeker vijftien incidenten geweest in zeven jaar tijd. Daar waar het mogelijk was, is aangifte gedaan bij de politie. Dat moet de gemeente toch weten. Wethouder IJzebrand Rijzebol is hier onlangs nog geweest en die zei niet op de hoogte te zijn van de incidenten. En dat terwijl er een compleet dossier is ingeleverd door de wijkagent.” Het leek allemaal zo mooi toen het echtpaar zich in 2008 met hun vier kinderen op dit idyllische plekje in het streekje Lutjeburen vestigde. “We wilden graag vrij wonen en de ruimte hebben voor onze hobby’s. We wisten van het recht van overpad op het bijna overwoekerde paadje naar de dijk. Je kon zo zien dat het vrijwel nooit gebruikt werd.” Dat bleef ook zo, maar het achter hun huis gelegen paadje was wel in trek voor duistere zaakjes. “Er zijn veel incidenten geweest. Dat ging van jeugd op brommers die met verdachte zaken bezig waren, het vinden van injectienaalden, pogingen tot inbraak, vernielingen, pogingen tot brandstichting, het verwonden van een paard, het loslaten van de paarden, die de Hogelandsterweg opstoven, tot het ophangen van twee kippen.” “En alles en iedereen komt binnen via het bruggetje over de brede sloot bij de dijk. Aan de voorkant hebben we prima zicht op alles en als wij het niet zien, slaan de twee honden wel aan. Maar op de achterzijde hebben we geen enkel zicht.” ”Ze kunnen ook alleen via het bruggetje op ons land komen,” vult Erik Tent aan. “Anders hebben ze een boot of een flinke polsstok nodig. Voor de rest is het van alle kanten op te ver lopen.” De druppel die de emmer bij het echtpaar deed overlopen was vorig jaar een zeer ernstige ervaring. Ze kregen bezoek van paardenbeulen, die her en der in de regio hebben toegeslagen. “Op de een of ander manier heb ik hun activiteiten onderbroken door vroeger dan anders thuis te komen,” weet Ingrid Tent nu. “Maar de politie heeft alle ingrediënten aangetroffen die horen bij hun macabere activiteiten.” Op advies van de politie hebben ze vorige zomer het bruggetje afgesloten met een bouwhek. “Eerder had het waterschap ons ook al gevraagd of het bruggetje weg kon,” laat Erik Tent weten. “De brug heeft voor hen geen enkele functie meer. Ze gebruikten het vroeger om bij de dijk te komen. Straks wordt het allemaal heel anders als de dijk 35 meter onze kant op komt. De dijk wordt verhoogd en komt bijna tot de sloot. De situatie is dan heel anders. Het historische karakter is ook al lang van het pad af. Vroeger liep het door tot de Holwierderweg. Maar sinds de Hogelandsterweg er is, is het gewoon een bomenlaantje van vijftig meter en de rest is onze oprijlaan.” Op het moment van afsluiten heeft Ingrid Tent een verduidelijkend briefje aan het hek opgehangen, met haar telefoonnummer. “Dat was jammer genoeg binnen de kortste keren weggehaald." Het stond tot haar verbazing zes maanden later afgedrukt in de dorpskrant de Heekt. "Er zijn enkele mensen die het er niet mee eens zijn. We horen wel eens argumenten dat een wandeling met de hond niet meer mogelijk is. Nou, die kwamen er eerder ook al niet langs. Want bij de dijk mogen geen honden komen. Dat er mensen zijn die het ommetje belangrijker vinden dan de veiligheid en welzijn van ons gezin, vinden we spijtig. Gelukkig is er ook wel begrip voor onze situatie. We willen het iedereen graag uitleggen. Voorzitter Peter Hoogeveen van de Stichting Dorpsbelangen is langs geweest. Hij heeft ook het advies gegeven om het bruggetje weg te halen. Dat heeft hij ook op papier gezet.” “Het is ook nooit onze intentie geweest om dorpsbewoners buiten de deur te houden,” legt Erik Tent uit. “Het gaat ons puur om het gevoel van veiligheid.” Het bruggetje is inmiddels driekwart jaar afgesloten. De gemeente heeft laten weten niet handhavend op te treden. Die gedoogt de situatie. Het paadje blijft dus afgesloten. Het college van B en W wacht op de uitkomst van verdere procedures. Het echtpaar Tent vecht de beslissing van de gemeente aan. Een definitief besluit kan zes maanden op zich laten wachten. En daarna is er nog beroep mogelijk bij Gedeputeerde Staten. Bram Noordhuis