De Chinees van Schildwolde sluit, nooit meer Ping die opneemt met: 'Woldecity, zeg het maar Ineke'

Het is vrijdagmiddag, half zes. De telefoon rinkelt. Ping neemt op: ‘…zeg het maar Ineke.’ De eigenaresse van Woldecity kent iedereen en iedereen kent haar. Maar het is de laatste vrijdag dat er gebeld wordt. Het Chinees-Indisch restaurant in Schildwolde sluit na 25 jaar.

Ze loopt wat onwennig rond. Wil iets doen, oh nee, hoeft niet. De vaste plek van Yin Ping Hu (57), beter bekend als ‘Ping’, is op de hoek van de bar, tussen telefoon, kassa en doorgeefluik van de keuken, maar tijdens het afscheidsbuffet op de woensdag na het laatste weekend, moet ze tussen de klanten zijn. Zij is Woldecity. Mensen willen met haar praten, cadeau of bloemen geven en, haar nog één keer de hand schudden of zelfs omhelzen.

Nooit meer die ‘vrolijke gastvrijheid’

Het Chinees-Indisch restaurant is verkocht en Ping en haar één jaar jongere man Shun Ren verhuizen naar Den Haag. Jongste zoon Shaole (25) woont er en veel familie. Voor Schildwolde en omstreken wordt dat wennen; nooit meer bestellen, nooit meer een praatje en borreltje tijdens het wachten en nooit meer die ‘vrolijke gastvrijheid’, zoals de familie Smit-Hanje in het afscheidsboek schrijft.

Een gekkenhuis was het, de laatste weken. De mededeling in ’t Bokkeblad dat het echtpaar Hu er mee stopte kwam aan in dorp en omgeving. Het voorlaatste weekend bleek het zelfs zo druk dat het eten schoon op was.

Extra porties voor in de diepvries

,,Er waren mensen die bij de laatste keer heel veel bestelden, de extra porties waren voor in de diepvries’’, lacht oudste zoon Leyi (33). Hij en zijn vrouw Paulien hebben de regie tijdens het afscheidsbuffet, bijgestaan door dochter Lelie (4). Shun Ren blijft op de achtergrond en staat, zoals altijd, in de keuken. Er moeten tenslotte hapjes komen.

Het restaurant stond al langer te koop, sinds 2009. De dood van de middelste van hun drie zonen versnelde het besluit om definitief te stoppen. De 31-jarige Leyuan Hu verongelukte augustus vorig jaar met zijn motor op de ringweg in Groningen. Ping: ,,Het gaat niet meer. We zijn op, zowel lichamelijk als geestelijk.’’

Terug naar het westen

Hoewel het afscheid zwaar valt, is het klaar voor het echtpaar Hu. Ze hebben 32 jaar lang zeven dagen per week gewerkt en keren terug naar het westen, waar ze begonnen. Shun Ren kwam in 1980 vanuit China naar Nederland, Ping in 1983. Ze trouwden na twee maanden verkering en hadden zeven jaar een restaurant in Rotterdam, alvorens naar Schildwolde te verhuizen.

,,Het was hard werken die eerste jaren’’, lacht Ping, ,,je vraagt je nu af hoe we het destijds deden. Elke dag open, drie jonge kinderen, sporten en ik had ook nog rijles.’’

Pistool op de buik

Na een overval, waarbij Ping een pistool op haar buik gedrukt kreeg, besloten ze Rotterdam te verlaten en rustiger oorden op te zoeken. Een kennis met een restaurant in Stadskanaal wees hen op de Woldstreek, toen nog gemeente Slochteren, tegenwoordig Midden-Groningen.

Ping: ,,Het is hier echt gemoedelijk. Anders dan in de stad. We hebben nooit problemen gehad. De mensen zijn zo aardig, zo warm. De klanten kwamen uit de wijde omtrek, uit Appingedam, Delfzijl, zelfs uit Zuidbroek. We gaan hen ook missen.’’

Ze onderbreekt zichzelf en loopt naar achter de balie, waar zoon en schoondochter met thermoskassen koffie bezig zijn, blijkbaar niet naar haar zin: ,,Wat doen jullie?’’

Ping kent iedereen, iedereen kent Ping

Een dorp, een streek, heeft mensen nodig die kleur aan de wereld geven. Omdat ze zijn wie ze zijn. Ping kent iedereen in Schildwolde en omstreken en iedereen kent Ping. Als ze niet in het restaurant staat, jogt ze door de straten, het bos, doet aan aerobic en Woldecity sponsort voetbalclub SGV, aan de overkant van de Hoofdweg.

Het afscheidsbuffet noemt ze ‘spannend’: ,,Ik heb slecht geslapen.’’ Paulien zegt dat haar schoonmoeder twijfelt of er mensen komen. Maar al na een uur staat de balie vol bloemen en ligt er een gevuld afscheidsboek. De multomap is een idee van Marian Ek. Ze heeft via Facebook mensen opgeroepen een A4 mee te nemen, met daarop een anekdote, of foto met groet.

Honing uit Schildwolde

Ze heeft er zelf ook een gemaakt, met partner Frans Kemper. De twee spreken de hoop uit dat het echtpaar Hu een nieuwe start kan maken en schrijven dat ze een weerzien niet uitsluiten: ‘Heel soms komen wij in Den Haag. Mocht je honing willen uit Schildwolde, dan kunnen wij dat samen regelen.’