Vistuig voor visonderzoek in de Eems is mysterieus verdwenen

Misschien is het gestolen, misschien is het kapot gevaren. Eén ding is in elk geval duidelijk: het vistuig waarmee de Waddenvereniging onderzoek doet in de Eems is spoorloos verdwenen.

Het gaat om grote ankers waar visnetten tussen worden gehangen. De netten hingen er nog niet, maar de ankers en boeien werden deze week geplaatst. Nu zijn ze weg.

De mysterieuze verdwijning heeft gevolgen. De Waddenvereniging doet sinds maart maandelijks onderzoek in de Eems. De reden voor zo’n meting is dat het slecht gaat met de Eems. Vooral door de hoeveelheid slib in het water is de visstand in de riviermonding zo’n 75% lager dan in soortgelijke situaties in bijvoorbeeld Duitsland.

Ankerkuil en staande kuil

Het onderzoek vindt maandelijks plaats omdat de hoeveelheid vis in de Eems per maand erg verschilt. De Waddenvereniging meet op dit moment op twee manieren: met een anker kuil en een staande kuil. ,,Bij een ankerkuil wordt een groot schip voor anker gelegd. Die laat een soort patatzak in het water hangen en alle vis die daar doorheen zwemt wordt geteld’’, zegt zeebioloog Wouter van der Heij van de Waddenvereniging.

De tweede manier is door middel van een staande kuil. Een visnet wordt tussen ankers in het water geplaatst en gaat tijdens springtij open om vis te vangen. ,,Dit is een veel goedkopere manier omdat er geen schip voor anker hoeft te worden gelegd.’’

Luxe positie

Zo wilde de Waddenvereniging testen of deze manier van onderzoek ook geschikt is. Nu is het vistuig voor de staande kuil echter weg. ,,Qua onderzoek hebben we nu een luxe positie, omdat we op twee manieren aan het meten waren. Maar het is wel vervelend, omdat we de methoden wilden vergelijken. Dat kan nu niet.’’

Het vistuig was van visser Jaap Vegter. Ook hij tast in het duister hoe dit heeft kunnen gebeuren.

Van der Heij: ,,Die ankers zijn hartstikke zwaar en groot. Die neem je niet zomaar even onder de arm mee en ze drijven ook niet zomaar weg.’’

Zorgenkindje

De Eems is al geruime tijd een zorgenkindje. De hoeveelheid slib in het water zorgt ervoor dat vissen er liever niet wonen, terwijl een estuarium normaal gesproken de perfecte leefomgeving is voor veel vissen.

,,In een riviermonding komen zoet en zout water bij elkaar. Vissen zoals jonge haring, verschillende platvissoorten en de spiering vertoeven daar graag. Maar die zien we in de Eems veel te weinig.’’

Met het onderzoek van de Waddenvereniging kan het effect van de maatregelen uit het programma Eems-Dollard 2050 de komende jaren worden vastgesteld. De vereniging roept op om over vijf jaar de metingen nogmaals te herhalen. ,,Op die manier krijgen we echt een inkijkje in hoe succesvol de herstelmaatregelen aan de Eems zijn’’, zegt woordvoerder Jojanneke Drijver.