Twee bankjes

DELFZIJL Pieter kwam eind 2015 in Vliethoven wonen. Vanwege de aardbevingsproblematiek kwam zijn huis in Loppersum op de nominatie om gesloopt te worden en vanwege een (vermoeden van) dementie kwam Pieter in Vliethoven.

Eerst om aan te sterken, later werd dat definitief. In Vliethoven leerden we al snel dat Pieter geen stilzitter is, ook nooit geweest. Hij liep altijd al grote stukken, soms wel 40km op een dag en de verhuizing naar Vliethoven maakte die behoefte niet minder. Vliethoven is een besloten instelling, dus in principe blijven de mensen die er wonen op het terrein. Dat maakte dat Pieter zich opgesloten voelde. Ook wil hij zich al zijn hele leven graag nuttig maken. In Vliethoven had hij het idee dat alles voor hem gedaan werd en daardoor ging hij zich vervelen.

Wies, de gedragscoach, is toen met Pieter begonnen met een training om de kranten van de bewoners te bezorgen binnen Vliethoven. Hij leerde de routes op het terrein en de weg naar en op de verschillende afdelingen. De dames bij de receptie bundelen de kranten en Pieter bezorgt ze. Dat ging zo goed dat hij ook alle post mocht bezorgen. Hij kreeg een speciale tas van Post NL en iedereen herkent hem al jaren als postbode Pieter.

Maar ook dat was nog niet genoeg. Hij wilde meer en wij konden ons dat goed voorstellen. Er werden dus stappen gezet in de training om zelfstandig boodschappen te kunnen doen bij de Jumbo aan de Jachtlaan. Deze training duurde een flink aantal weken en ging volgens de methode foutloos leren. Die methode gaat ervan uit dat we fouten die we zelf niet kunnen herstellen, lang onthouden, terwijl je natuurlijk wil dat iemand onthoudt wat goed lukt, wat de juiste route is. Dus als je kan voorkomen dat iemand fouten maakt tijdens het trainen, kan de route veel beter onthouden worden. Daarom duurde de training ook lang, omdat het hele proces in kleine stapjes moest worden opgedeeld. Eerst werd de route geleerd, daarna kwam de training van het winkelen in de winkel.

De veiligste route moest een vaste route worden en die vaste route moest inslijten. Steeds dezelfde weg, dat is het veiligst. Eerst aan de hand van fotokaarten met herkenningspunten. Onder begeleiding van Wies liep Pieter van foto naar foto. Vervolgens liepen ze zonder fotokaarten. Daarna volgde een periode dat Wies op afstand meeliep. Zij lette dan goed op of Pieter veilig in het verkeer was, een essentiële voorwaarde in de zelfstandigheidstraining. Vervolgens sprak Wies met Pieter af: “ik zie je bij de Jumbo” en hield intussen de tijd bij. Wies deed steeds een stapje terug in de begeleiding, net zolang tot de begeleiding niet meer nodig was en hij het écht zelfstandig kon.

Natuurlijk werden er intussen ook anderen bij betrokken. De Jumbo is geïnformeerd over de training en werkte geweldig mee. Pieter wordt geholpen door de medewerkers. Hij heeft een briefje bij zich waar 3 boodschappen op staan, geeft het briefje aan een medewerker, die haalt de boodschappen voor hem op en Pieter gaat ermee naar de kassa. Ook is er contact geweest met de wijkagent. Er is uitgelegd dat er een paar keer per week een meneer van Vliethoven naar de Jumbo loopt en dat die precies weet wat hij doet. Jumbo en de wijkagent kregen ook contactgegevens voor als er onverhoopt toch iets mis zou gaan onderweg.

Er werd wel eens gevraagd waarom er zoveel tijd en moeite in die training werd gestoken. Het antwoord op die vraag is eigenlijk heel simpel: vanwege de positieve gevolgen voor Pieter zijn kwaliteit van leven. Het is goed voor zijn autonomie, voor zijn gevoel van zelfstandigheid en eigenwaarde, het gaat verveling tegen en stimuleert de motivatie om iets te ondernemen.

Daarnaast is het ook heel fijn om als zorgverlener vooral te kijken naar wat iemand nog wél kan, in plaats van naar de dingen die iemand niet meer kan. De afgelopen tijd werd de conditie van Pieter wat minder en kreeg hij meer moeite om het stuk te lopen. Hij had vaker een moment van rust nodig onderweg. Een rollator zou uitkomst kunnen brengen, maar met een rollator lopen past absoluut niet bij Pieter. Ook vond hij het niet prettig om met de bus of taxi te gaan. De Gemeente Delfzijl bood uitkomst.

De Gemeente spant zich in om een dementievriendelijke gemeente te worden en ondersteunt initiatieven om wonen in Delfzijl prettiger te maken voor mensen met dementie. Via Monique Veldt, die zich op dit terrein voor de wethouder inspant, werd Klaas Bult, de gebiedsregisseur van Delfzijl Zuid ingeschakeld. Een aanvraag voor twee bankjes op de route tussen Vliethoven en de Jumbo werd gehonoreerd vanuit het budget bewonersinitiatieven van de Gemeente Delfzijl. Na de zomer worden ze geplaatst. Vliethoven levert hulp bij het plaatsen van de bankjes en in nauw overleg met Pieter wordt de precieze plek bepaald.

Pieter bedankt voor de eer om zijn naam op de bankjes te laten plaatsen. Maar zijn naam in dit stukje vond hij goed. En er mocht zelfs een foto bij van hem op een (ander) bankje.

Sjoukje Eringa