Handbikend de berg op

DELFZIJL

Stef Nijboer gaat volgend jaar op 14 juni meedoen aan de handbikebattle in Oostenrijk. Om dit doel te verwezenlijken is hij druk aan het trainen.

„Het trainen is niet altijd gemakkelijk,” vertelt de 52-jarige Nijboer. “Door mijn ski-ongeluk, zo’n 2,5 jaar geleden, heb ik elke dag last van pijn. Ik ben gevallen en doordat mijn voet vast bleef zitten in de skischoen, heeft deze als een soort vijzel gewerkt. De daaropvolgende operaties maakten het er niet veel beter op. Er traden namelijk complicaties op waardoor ik nu overdag in een rolstoel zit. Sindsdien slik ik elke dag zware medicijnen die de pijn moet doen verzachten.” Het is niet alleen de lichamelijke pijn dat Nijboer veel doet. „Psychisch doet het hele traject mij veel en ik vind het soms ook lastig om erover te spreken. Voorheen deed ik aan hardlopen, wielrennen en vond ik het geweldig om met mijn vrouw op stap te gaan en vakanties te vieren. Hoewel ik wel kan staan en hele kleine stukjes kan lopen, is het hardlopen en wielrennen er niet meer bij. Ook het op stap gaan is lastig. Ik moet namelijk een zitplaats hebben en dat is er niet altijd. Je leven staat dan ook helemaal op de kop. Door het Sportloket van het UMCG werd ik getipt over het handbiken. Toen ik voor het eerst op de handbike zat, voelde ik weer de snelheid en vrijheid die ik ook tijdens het wielrennen ervaarde. Het was een geweldige belevenis. Ook het samen iets met een team doen is geweldig. Dat heb ik erg gemist. Ik kreeg weer het gevoel van vroeger en het is voor mij de eerste stap naar het oude leven wat ik altijd had. Maar aangezien het nog niet duidelijk is of ik ooit weer volledig kan lopen, blijft de onzekerheid en dat knaagt. Die onzekerheid blijft aan mij vreten en daar word je soms gek van. Ik hoop dat er snel duidelijkheid komt, zodat ik, hoe goed of slecht het bericht ook is, verder kan met het opbouwen van het leven.” Voor Nijboer is nu de tijd van trainen gekomen. „Het is vergelijkbaar met wielrennen. Alleen wielrennen doe je met de benen en handbiken met je armen. Dat is een groot verschil en het is dus heel zwaar. Ik kan nu een tempo van 20 km per uur halen. Dat is nog niks als je het vergelijkt met de echte handbikers. Die halen tot wel 40 km per uur. Dat is behoorlijk snel. Om kilometers te maken ga ik ook meedoen aan toertochten. De Posbank en Teckelenburg staan op het programma. Het gaat mij niet zo eens om een tijd, maar wel om de bevestiging van het vertrouwen dat ik mijn eigen leven weer vorm kan geven. Daar doe ik het voor.” „Ik doe mee met het UMCG handbiketeam. Het UMCG handbiketeam bestaat uit 6 personen, allen met een lichamelijk handicap en ieder heeft zijn eigen persoonlijke reden om deel te nemen.” Samen met 6 buddy’s, fysiotherapeuten, een verpleegkundige en een revalidatiearts reist Nijboer op 9 juni af naar het Oostenrijkse Kaunertal om vervolgens op 14 juni aan de uitdaging te beginnen. De handbikebattle is een prestatie/wedstrijdtocht voor mensen met een lichamelijke beperking die behandeld zijn of nog worden behandeld in diverse revalidatiecentra. „Ik heb nog een lange weg van trainingen te gaan om volgend jaar juni met de handbike de Kaunertalergletcher in Oostenrijk te beklimmen. Een tocht van ruim 20 km met stijgingspercentages tot wel 11%. Mijn vrouw gaat ook mee voor de begeleiding. Zij is tijdens de training en de battle niet mijn buddy. Een buddy moet je namelijk er op de moeilijke momenten doorheen slepen en dat gaat er niet altijd even leuk aan toe. Dan is het niet handig om je eigen vrouw als buddy te hebben. Voor de tocht en het handbiketeam van het revalidatiecentrum van het UMCG zamelen we met het hele team geld in voor hetzelfde goede doel. Het zou fijn zijn als we een mooi geldbedrag bij elkaar ophalen.” Mensen die Stef Nijboer en zijn team willen steunen met een donatie kunnen dat doen door geld over te maken op bankrekeningnummer NL84RABO0162551025 t.n.v. Stef Handbikebattle 3652.

Auteur

admin