Johannes Swart 49 jaar bij zelfde baas: Ik heb het niet zo slecht gedaan voor een LTS’er

DELFZIJL

Johannes Swart gaat na 49 jaar op het Chemiepark te hebben gewerkt met pensioen. Hij kijkt met een goed gevoel terug op zijn werkzame jaren.

Tegenwoordig is het een zeldzaamheid: 49 jaar werken bij dezelfde werkgever. De 65-jarige Johannes Swart uit Delfzijl is een van de weinigen die er nu nog over mee kan praten. “Ik kwam als 16-jarige jongen in 1968 van de LTS en begon te werken bij de KNSI. De KNSI is later opgegaan in het latere AKZO-Nobel. Van de ambachtsschool begon ik als leerling-bankwerker in de werkplaats. Toen maakten we alles in de fabriek zelf. Een paar jaar later stapte ik over naar de instrumentaria, waar het fijnere werk gedaan wordt. Een voorbeeld daarvan zijn de regelkleppen die daar gemaakt worden. Toen ik ging trouwen, begon ik te werken bij de bedrijfsbrandweer. Het werk betaalde goed en het voordeel was dat je automatisch in een continue dienst zat. Ik heb 25 jaar bij de bedrijfsbrandweer gezeten en ben ook bevelvoerder geworden. Toen AKZO stopte met de bedrijfsbrandweer werd ik dagdienstcoördinator. Ik was verantwoordelijk voor de aansturing van een afdeling van 40 man. Ik vond het fantastisch werk. Ja, als LTS’er heb ik het nog niet zo slecht gedaan.” In bijna 5 decennia is er veel veranderd in de wereld. Dat geldt ook voor het werk op het Chemiepark. “Ik heb fabrieken opgebouwd en gesloopt,” vervolgt Swart. “Dat is wel bijzonder. Naast de techniek die veranderd is, heeft er ook een cultuuromslag plaatsgevonden. AKZO heeft een paar jaar geleden fabrieken ‘verzelfstandigd’. Het is niet alleen meer AKZO op het Chemiepark. Daarom heet het gebied ook Chemiepark Delfzijl. De technische dienst waar ik gewerkt heb, is overgegaan in Stork. Vroeger was het goed als je technische dienst niet veel hoefde te doen. Dan draaide alles goed. Voor Stork is dat juist andersom. Als je niks te doen hebt, is er geen werk en wordt er niks verdiend. Ik heb in al die jaren veel meegemaakt. Vooral het werk bij de bedrijfsbrandweer blijft mij bij. Bij een grote brand is het gebeurd dat een medewerker van de fabriek is omgekomen. Dat vergeet je niet snel en gaat je ook niet in de koude kleren zitten. Dan moet je de knop even weer omzetten. Ik had als plan om de 50 jaar vol te maken, maar het is mooi geweest. Ik heb afscheid genomen met een mooie afscheidsreceptie, waar zelfs collega’s uit Rotterdam en Elsloo bij aanwezig waren. Dat was prima geregeld.”   Swart heeft als kersverse pensionado meer vrije tijd. Bang dat hij zich gaat vervelen is hij niet. “Ik heb voldoende hobby’s. Ik ben actief verenigingslid van muziekvereniging Koningin Wilhelmina. Naast het voorzitterschap van de muziekvereniging ben ik ook voorzitter van het Muziekfestival in Delfzijl. Het plan is wel om dit te gaan afbouwen. Het is tijd dat de jongere generatie het gaat overnemen. Toch moest ik wel even wennen aan het pensioen, maar dat gaat snel. Ook de overige tijd is al snel ingevuld. Mijn vrouw wilde altijd een hond hebben, maar aangezien wij beiden werkten was dat geen optie. Ik was nog geen dag bij huis of een hond kwam ter sprake. We dachten van we schrijven ons in bij een asiel. Het zal nog wel even duren voordat er een hond gevonden is. Nou, dat ging even wat sneller. De volgende dag ging de telefoon al. Een asiel uit Limburg belde. Er was een hond die net wat voor ons was. We zijn gaan kijken en het klikte. Sinds kort maakt Bas dus deel uit van het gezin. We gaan er ook even lekker tussenuit. In november is er een reis naar Curaçao gepland.” Mark Giesolf

Auteur

admin