Ursula Sennema: Vrouw van de vlakte

TEN BOER

Als Ursula Sennema niet werkt als sociaal psychiatrisch verpleegkundige, dan is ze regelmatig te vinden op en om de velden van haar v.v. Omlandia in Ten Boer. Het voetbal dat ze daar en in haar voetbalgezin inhaleert als zuurstof, blaast ze uit in haar columns. Deze bundelde ze in Vrouw van de vlakte.

Als klein meisje in Winsum keek Ursula Sennema al met een bewonderende blik naar wat er op en rond het voetbalveld gebeurde. Haar ogen gericht op haar vader Dick, die jarenlang spits was bij Viboa. Duimend dat hij zou scoren. Kwam het spel in een luwe fase terecht, dan keek ze naar de wereld buiten de krijtstrepen. De drukke gebaren van de trainer, de voor haar onbekende gezichten van de supporters van de tegenpartij, de bloemetjes in het gras die ze tijdens de rust zou plukken. Tot opeens – goal! – haar vader een doelpunt maakte. “Ik kreeg altijd een heel trots gevoel als hij scoorde. Hij speelde tot zijn achtendertigste in het eerste. Daar heb ik duidelijke herinneringen aan. Toen ik ouder werd leek het me mooi om verkering met een voetballer krijgen. Het liefst met een veel scorende spits, dat vond ik helemaal stoer.” Die droom kwam uit. “Peter Bolhuis en ik zijn vijfentwintig jaar samen. Bij hem heb ik hetzelfde gevoel als ik langs de lijn sta. Dat is heel bijzonder. En als ik mijn zoons zie spelen vind ik het prachtig om te zien dat ze in hun element zijn.” Fantasie Zelf voetbalde Sennema slechts een blauwe maandag. Tennis bleek haar beter te passen. Maar het is het elf tegen elf dat haar hart werkelijk sneller laat kloppen. Het was dan ook geen verrassing voor de mensen die haar kenden dat ze haar schijftalent wijdde aan het beschrijven van haar beleving van voetbal in haar familie en rondom het amateurvoetbal. “Ik heb een sterke innerlijke belevingswereld en beschik over veel fantasie. In het schrijven kan ik mijn fantasie de vrije loop laten, dat is een heerlijke gewaarwording.” “De amateurvoetbal-site tweenul.nl vroeg in 2011 mensen een stukje in te sturen dat dan mogelijk zou worden gepubliceerd. Mijn column kwam op de site, en ik dacht: misschien dat ik hierna nog drie of vier stukjes schrijf. Maar blijkbaar werd er iets in me aangeboord, waardoor ik bleef schrijven. Soms één keer in de maand, soms eens in de twee weken. Ze zijn eveneens op de site van Omlandia te lezen.” Op fiets In haar eerste column ‘Een zekere leeftijd’ haalt Sennema herinneringen op aan hoe ze als tiener samen met haar vader voetbalwedstrijden bezocht. Ze schrijft: “Mijn vader sprak dan steevast; doar kinnen wie mooi noar tou, en din goan wie op fiets. En zo geschiedde op die dag in juli. Vanuit Winsum, Onderdendam, Bedum, Ten Boer, Winneweer, Garrelsweer en Wirdum slingerden wij over binnendoorweggetjes door een zee van fluitenkruid. Met een mentos in de mond naar het amateurvoetbalbolwerk Appingedam.”’ En over haar voetbalplakboek van toen: “Al bladerend kom je van alles tegen. Een foto van Danny Blind met ontbloot torso met in zijn armen stevig vastgehouden een baby; het is Daley. En portret van de Italiaanse topper Gianluca Vialli en een panini-plaatje van Paolo Maldini.” Twee Koemannetjes De voetballende zoons van Sennema komen ook regelmatig voorbij in haar columns. Zoals in ‘De twee Koemannetjes’. Ze schrijft hierin met humor over een van haar zoons die bij een talentendag bij Veendam niet de aandacht wist te trekken: “Hij had een 'leuke middag' gehad. Ik sprintte nadien wekenlang naar de brievenbus. Die bleef leeg. De jongen zelf was het al lang vergeten. De jaren erna maakte hij opmerkingen als: 'Het lijkt mij mooi om later met mijn vrienden in de kantine te zitten, net als papa.' Hij was toen pas tien. En niet veel later: 'Met vrienden lekker in het tweede, dat lijkt me ook wel wat.” Aan het einde van de column vertelt Sennema hoe ze aan haar zoons breed uitmeet hoe ze die middag verloren heeft met tennis en hoe vervelend ze dat vindt. Waarop een van hen vraagt: “Maar was het gezellig?” Het vlakke land “Door het schrijven ben ik er nog meer achter gekomen dat juist die kleine dingetjes heel belangrijk zijn. Dat ze met plezier naar de training gaan omdat ze met vrienden in het team zitten. Voetbal is een spelletje en het gaat erom dat je er een hoop lol aan beleefd. Een leuk contact eraan over houdt of leuke gesprekjes hebt langs de lijn. Over voetbal wordt soms te ingewikkeld en gewichtig gedaan, dat is niet nodig.” Sennema gebruikt graag korte zinnen, zonder veel opsmuk. Net als de mensen op ‘het vlakke land’ waar zij zich zo thuis voelt. “Ik voel een enorme verbondenheid met het Noorden. Met het Groninger land maar eigenlijk ook met alles ten oosten van de IJsel. Ik vind dat er veel raakvlakken zijn in hoe de mensen hier zijn. Volk met een nuchtere instelling dat weinig woorden nodig heeft. Soms heb je aan een knikje genoeg. Dat kleine contact vind ik waardevol. Grote verhalen of harde teksten, dat is niet iets wat mij aanspreekt.” Stimulerend Sennema is kortom een ‘Vrouw van de vlakte’. De titel van het boekje waarin ze 68 columns en enkele interviews bundelde. Het voorwoord is van DVHN-journalist Herman Sandman. Hij gaf haar het eerste jaar ook feedback. “Als ik dan een stukje had geschreven, stuurde ik dat soms naar hem op. Dan schreef hij bijvoorbeeld: die laatste zin kan weg, als schrijver hoef je niet alles uit te leggen. Of: hier en daar kan het nog bondiger. Hij gaf ook tips: reserveer schrijftijd voor jezelf, neem het serieus. Dat vond ik heel stimulerend. Verder heb ik nooit een opleiding in die richting gedaan. Dus ik moet het uit mezelf halen. Dan is het wel fijn dat je feedback krijgt van iemand die je hoog hebt zitten in het vak.” Vrouw van de vlakte, dat ze in eigen beheer uitgaf, overhandigde ze bij de boekpresentatie eerder deze maand aan haar vader. Een geschikter persoon was niet denkbaar. De eerste voetballer in haar leven die haar in vervoering bracht, voor wie ze juichte en waar ze naar opkeek. Het boek, dat gedrukt werd bij De Marne Drukkers in Leens, is voor 10 euro verkrijgbaar bij onderstaande zes boekhandels en bij de auteur via: ursulasennema@home.nl. Boekhandels: Bruna, in Winsum, Bedum en aan het Overwinningsplein in Groningen. In The Read Shop in Ten Boer. En in de twee filialen van Boekhandel Van der Velde in het centrum van Groningen. Auteur: Arjen Zijlstra

Auteur

Arjen Zijlstra